Wizyta u lekarza coraz częściej oznacza wizytę w prywatnym gabinecie. Kolejki w publicznej ochronie zdrowia sprawiają, że wielu pacjentów decyduje się zapłacić za konsultację, badania czy zabieg z własnej kieszeni. Koszty takich usług rosną, dlatego część podatników zastanawia się, czy wydatki na leczenie można choć częściowo odzyskać przy rocznym rozliczeniu podatku.

Trwa sezon składania zeznań podatkowych i wiele osób szuka sposobów na obniżenie należności wobec fiskusa. W kontekście prywatnych wizyt lekarskich pojawia się pytanie, czy poniesione wydatki można odliczyć w deklaracji podatkowej. Odpowiedź nie jest jednak optymistyczna dla większości pacjentów.

Rosnące koszty usług medycznych na rynku prywatnym są odczuwalne dla wielu gospodarstw domowych. Konsultacje specjalistyczne, badania diagnostyczne czy zabiegi wykonywane poza systemem publicznym potrafią kosztować kilkaset złotych. W sytuacji, gdy dostęp do lekarzy w ramach NFZ bywa ograniczony lub wymaga wielomiesięcznego oczekiwania, prywatne leczenie często staje się jedyną realną możliwością uzyskania pomocy.

Mimo to wydatki na wizyty lekarskie w prywatnych placówkach zasadniczo nie podlegają odliczeniu w rocznym rozliczeniu podatkowym. Przepisy w tym zakresie od lat pozostają praktycznie niezmienione.

Ulga tylko dla wybranych

Polskie prawo podatkowe przewiduje możliwość uwzględnienia części wydatków medycznych w zeznaniu rocznym, ale tylko w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej. Z tej preferencji mogą korzystać wyłącznie osoby posiadające orzeczenie o niepełnosprawności albo podatnicy utrzymujący takie osoby.

Co więcej, nawet w tej grupie podatników nie każdy wydatek medyczny można odliczyć. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje konkretne kategorie kosztów, które mogą zostać uwzględnione przy rozliczeniu.

Do wydatków, które mogą być rozliczane w ramach ulgi rehabilitacyjnej, należą między innymi:

• przystosowanie mieszkań i budynków do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,

• dostosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami,

• zakup, naprawa lub wynajem określonych wyrobów medycznych,

• udział w turnusach rehabilitacyjnych,

• opieka pielęgniarska w domu nad osobą przewlekle chorą,

• usługi opiekuńcze dla osób zaliczonych do I grupy inwalidztwa.

W praktyce oznacza to, że typowa prywatna wizyta u lekarza, konsultacja specjalisty czy badanie diagnostyczne najczęściej nie mogą zostać odliczone od podatku.

W efekcie wielu pacjentów znajduje się w sytuacji, w której z jednej strony ponosi coraz większe koszty leczenia prywatnego, a z drugiej – nie może ich uwzględnić w rozliczeniu podatkowym.

Choć od lat pojawiają się zapowiedzi zmian w tym zakresie, które miałyby umożliwić szersze odliczanie wydatków na zdrowie, obecnie przepisy pozostają bez zmian. Dla większości podatników oznacza to jedno: za prywatne leczenie trzeba zapłacić z własnej kieszeni, bez wsparcia w postaci ulgi podatkowej.